Bij Revant vond Bram het plezier in bewegen terug

 

Bram Brouwers (23) komt al sinds zijn kindertijd bij Revant Revalidatiecentrum Breda en heeft een lichte vorm van cerebrale parese (CP). Toch is zijn verhaal allesbehalve licht: het gaat over veerkracht, keuzes maken, creativiteit en het vinden van een eigen weg.

Bram vertelt dat zijn CP pas laat werd ontdekt. “Ik heb een immuunsysteemziekte en was eigenlijk elke twee weken ziek. Zo had ik bijvoorbeeld oorontsteking of huiduitslag. Totdat ik elf maanden oud was en een klein herseninfarct kreeg.” Dat infarct bleek de oorzaak van zijn CP.

 

Maanden later bleek dat Bram zich motorisch anders ontwikkelde en werd de diagnose CP gesteld. Zijn ouders waren vooral dankbaar dat ze antwoorden kregen en hierdoor hulp konden inschakelen. Ze hadden namelijk al het vermoeden dat er meer aan de hand moest zijn.  Dat dit werd bevestigd, was niet altijd makkelijk. Het bood ook kansen omdat ze beter wisten wat er nodig was om Bram te begeleiden in zijn ontwikkeling.

 

Bram Brouwers

 

Opgroeien met CP: leren, vallen, opstaan
De eerste jaren van Brams leven, stonden in het teken van onderzoek en ontwikkeling: kruipen, lopen, motoriek. Hij werd hierbij begeleid door een eerstelijns fysiotherapeute. Op het moment dat Bram ongeveer vier jaar oud was, werd hij verwezen naar Revant.  “Dingen die voor andere kinderen vanzelfsprekend waren, waren voor mij lastiger. Denk aan het eten met ‘gewoon’ bestek en veters strikken.”

 

Bij Bram is de rechterkant van zijn lichaam minder sterk. Hij heeft een spalk voor zijn rechterbeen die hij vooral gebruikt wanneer hij lange afstanden loopt. Ook heeft hij zooltjes in zijn schoenen die hij elk jaar opnieuw laat aanmeten. Bram moet erop letten dat hij een goede houding aanneemt.

 

Hij heeft ook een handspalk en vingerspalken gehad om overstrekking van zijn vingers tegen te gaan, maar na een operatie aan zijn arm is dit niet meer nodig.

 

Een van Brams mooiste herinneringen is leren fietsen: “In groep 8 heb ik leren fietsen zonder zijwieltjes. Tijdens een speciale experimentele zomerweek in Nijmegen -het circusprogramma bij Revant bestond nog niet- oefende hij een hele week lang. Bram: “Op een gegeven moment lukte het. Dat moment vergeet je niet”, vertelt Bram met een grote glimlach op zijn gezicht.

 

Slimme oplossingen
Bram leerde al vroeg dat je niet alles hoeft te kunnen op de ‘normale’ manier. “Een kaasschaaf bedienen is nog steeds gevaarlijk voor mij. Ik koop daarom plakken kaas. Ook heb ik pompjes voor douchegel en shampoo gekocht zodat ik niet zo’n fles hoef uit te knijpen, want dat gaat niet goed.”

Hij noemt het ‘trucjes’, maar het zijn vooral bewuste keuzes: “Je kan zelf kiezen wat je doelen zijn. Wat is nou écht belangrijk voor jou om te leren?” Zijn ouders gaven hem daarin alle ruimte: “Ik kreeg heel veel vrijheid. Ze vroegen wat ik wilde leren en in welk jaar ik dat wilde oppakken.”

 

De puberteit was zwaar. “Ik wilde eigenlijk niet zijn, zoals ik was. Ik wilde hetzelfde zijn als de rest”, vertelt Bram. “Ik wilde een bijbaan, een rijbewijs. Ik had behoefte aan meer zelfstandigheid en ruimte om de dingen te doen die ik zelf wilde.”

 

Zijn ouders beschermden hem omdat het verdelen van energie een punt van aandacht is. Hij moest uitkijken zichzelf niet te overvragen en leren doseren. Dat vond Bram moeilijk, maar nu ziet hij het anders: “Uiteindelijk gaat het ook om balans bewaren. En er is geen normaal.”

 

Rijbewijs
Autorijden was een grote uitdaging. Bram wilde koste wat het kost een normaal rijbewijs halen. “Ik heb [LF1] niet de motoriek in mijn voet om snel genoeg op het rempedaal te kunnen trappen. Je moet dat in een reflex kunnen doen.”

 

Na veel trainen bleek het niet haalbaar. “Toen was het de bedoeling dat ik een aangepast rijbewijs kreeg. Dat vond ik heel erg moeilijk.” Nu ziet hij de voordelen ervan: “Als we naar een feestje gaan, hoef ik nooit te bobben, want ik kan niet in iedereens autorijden. Alleen in de aangepaste auto van mijn moeder. Maar ik ben trots dat ik wel kan autorijden, want dat kan niet iedereen met CP.”

 

Vermoeidheid en balans
De grootste uitdaging nu is energie. “Wat ik lastig vind is dat ik te veel wil. Ik weet dat wanneer ik moe ben ik mezelf daaraan over moet geven. Vooral fysieke dingen zijn vermoeiend. Als ik heel lang moet staan, merk ik dat in mijn benen.”

 

Hij leert steeds beter luisteren naar zijn lichaam: “Als ik merk dat ik moe ben, maak ik daar ruimte voor.”

 

Sporten op eigen voorwaarden
Sporten was lang een frustratie. “Ik ben gewoon een hele slechte sporter. Maar hardlopen gaat: “Het is ‘gewoon’ rennen. Dat het er iets anders uitziet, is een ander verhaal.”

 

Bij Revant vond hij plezier in bewegen terug: “In het zwembad merkte ik dat mijn spieren soepeler werden. Het voelde fijn om te bewegen.”

 

Boodschap aan verwijzers
Bram denkt dat verwijzers vooral moeten kijken naar wat een kind en ouders nodig hebben: “Bij CP komt heel veel kijken, maar wat heeft nu de prioriteit? Ook komt er veel op ouders af. Kun je ze helpen met het vinden van steun?”

 

Hij benadrukt hoe waardevol het is dat Revant laagdrempelig werkt: “Het is een warm bad. De behandelaren luisteren echt. Ze sluiten aan bij het kind en zijn of haar doelen.”

 

Advies voor kinderen en ouders
Zijn belangrijkste tip: maak het leuk. “Hoe kun je zorgen dat iets wat moet, leuk wordt? Dat doet heel veel met de beleefwereld. Bram: “Mijn moeder maakte maandkalenders en als ik elke dag mijn oefeningen deed om mijn fijne motoriek te trainen, mocht ik grabbelen uit de grabbelton.”

 

En voor jongeren: “Denk goed na wat voor jou belangrijk is, niet wat je zou willen dat het plaatje aan de buitenkant mooier maakt.”